Farkındalık (!)
Lisenin son dönemleriydi. Staj yapmam gerekince bir yere müracaat ettim. Kasvetli can sıkıcı bir kurumdu gittiğim yer. Yüreğimin orta yerinde biraz kaygı, biraz heyecan girdim çalışacağımız yere. Baktım bizim sınıftan biri çalışıyor içeride. Böyle karşılaşmalar insanı biraz rahatlatır ya hani. Bende tam tersi olurdu. Birkaç kelam sohbetten sonra yanındakine döndü, "Fark ettin mi?" dedi. Tercüme edecek olursak, bak nasıl kız gibi konuşuyor sen de fark ettin mi demek istiyor.
O fark etti mi bilmem ama, yıllar sonra bütün o benzer söylemlerin yüreğimde birikmesi ile bir gün ateşler içinde ilk kaygı atağımı geçirirken ben fark ettim.
Maddi durumumuz olmadığı için annemin çantasından son parasını alıp da psikiyatri servisine kendimi zor attığım o gün fark ettim.
Verdikleri ilacın yan etkisi ile kaygının tavan yaptığı esnada yerimde duramayıp saatlerce evin bir odasından diğerine volta atarken fark ettim.
Çok acı fark ettim...
🖤
YanıtlaSilSalak deyip geçemediğimiz yaşlar işte… Aferin ona fark etmiş, sen onun mallığını fark ettiğin halde susmuşsun, bunu fark etmemiş..
Neyse ki geçti o günler. Şimdiki yaşımı daha çok seviyorum:)
Silkaygı atağından öperim :* Çok üzüldüm, bunlar asla unutulmuyor.
YanıtlaSilÇok teşekkür ederim :) Unutmak zor gerçekten.
Sillisede ben de çok yaftalandım, dışlandım. şimdi de ben insanları hayatımdan dışlıyorum. ancak çocukluk işte o dönemler bu sözler çok büyükmüş gibi geliyor ve etkisi hayatımızın bir parçası oluyor.
YanıtlaSilAynen öyle. Söylenen sözler şimdiki yaşımızda büyüklüğünü yitirse de o dönem hissettirdikleri baki kalıyor.
Silgeçmişi geçmişte bırak. bugüne odaklan ve kafanın durulmasına izin ver.
YanıtlaSilUmarım bir gün başarırım :)
Sil