Gay misin oğlum?

     Hayata karışmayı pek beceremeyenlerdenim. Bugün tesadüfen "Past Lives" diye bir filme denk geldim. Filmi de baştan sona izleyemedim aslında. Sonlarına doğru TV başına geçince final kısmını izleyebildim. Acıya, zorluklara rağmen kurulan, inadına hayatın bir parçası olan, hayattan payını koparırcasına alan bir karakter gördüm filmde.     Öyle sanıyorum ki ben hayata karışamamanın pişmanlığını ileri yaşlarda fazlaca taşıyacağım. Öyle olacak, eminim.....    Bunun suçlusu olarak görmüyorum kendimi. Şartlar böyle gerektirdi bir bakıma. Ya da belki de şartları ben bahane ettim her şeye. Öylemi, böyle mi derken de dünya kredisinin önemli bir bölümünü bitirdim zaten.    Karakter olarak insanlardan bir şey beklemek, medet ummak hiç bana göre şeyler degil. En ufak bir şeyde gemileri yakan, bağları çabucak koparıp atan, arkama bakmadan giden bir tipim ben.    Ondan yalnız kaldım zaten :)))    Ama şimdi duygusal bağlar kurma ...

     Hayatın karmaşık bir döneminden geçiyorum. 30'lu yaşlara veda ettiğim bu sene sanki bir dönüm noktası oldu benim için. Aslına bakarsanız dünya oyununda değişen bir şey olmadı. Tahterevalli üzerinde bir yukarı bir aşağı akıyor hayat her zamanki gibi ama ben eski ben değilim. Hissedebiliyorum bunu. Yaşıma kırk demek pek bir ağır geldi. Soranlara 39 diyorum hâlâ. Ergenlikten bu yana hayata dair kurduğum hayallerin hayal olarak kalması, hafızamda geçmişe dair hep acı hikayelerin dönüp durması, ebediyete yürüyenlere duyulan özlem ve daha neler neler geçti aklımdan doğum günümde bilemezsiniz.      Öyle ya da böyle ömrün büyük bir kısmını tamamladım. Ömür benim için parmağımdaki batık bir tırnak gibi; Varlığı da, söküp atması da acı veren bir hastalık gibi yaşamak aslında.      Bütün bunlara rağmen finale yaklaşmak, bitecek diye korkmak neden o vakit? İşte yazının başında bahsettiğim karmaşıklık burada başlıyor.      Hayata geç k...