YAŞA(L)MAK

     Hayata karışmayı pek beceremeyenlerdenim. Bugün tesadüfen "Past Lives" diye bir filme denk geldim. Filmi de baştan sona izleyemedim aslında. Sonlarına doğru TV başına geçince final kısmını izleyebildim. Acıya, zorluklara rağmen kurulan, inadına hayatın bir parçası olan, hayattan payını koparırcasına alan bir karakter gördüm filmde. 

   Öyle sanıyorum ki ben hayata karışamamanın pişmanlığını ileri yaşlarda fazlaca taşıyacağım. Öyle olacak, eminim.....

   Bunun suçlusu olarak görmüyorum kendimi. Şartlar böyle gerektirdi bir bakıma. Ya da belki de şartları ben bahane ettim her şeye. Öylemi, böyle mi derken de dünya kredisinin önemli bir bölümünü bitirdim zaten. 

  Karakter olarak insanlardan bir şey beklemek, medet ummak hiç bana göre şeyler degil. En ufak bir şeyde gemileri yakan, bağları çabucak koparıp atan, arkama bakmadan giden bir tipim ben. 

  Ondan yalnız kaldım zaten :)))

   Ama şimdi duygusal bağlar kurma ihtiyacı, yakınlaşma ihtiyacı ağır bastıkça birilerine müdana etmek, birşeyler beklemek, peşinde dolaşmak bana çok ağır geliyor. Gay camiası da aksine kibirli, umursamaz tiplerle dolu ve bu durum benim egomu fazlaca zedeliyor :))

  Hayat da benim bu sivri taraflarımı bu şekilde törpülüyor, tekâmül ettiriyor. Hayat hep böyledir; Dayanamam, katlanamam dediğimiz ne varsa çıkarır koyar karşımıza. Öte alemde bu kadar eğitimi ne yapacak bunlar demez de ölünceye kadar eğitir durur insanı....

"Ne dertler tanıdım kısa ömrümde

 Yalçındı dert dalı aşamadım ki

 Ölüp gideceğim günün birinde

 Yaşımı sormayın yaşamadım ki"

Yorumlar

  1. Hayat_Erkeği26 Temmuz 2026 21:43

    kendi kararlarınla yaşadığın müddetçe pişmanlıkların olmayacak. benim olmadı. ama yanlış yapmaktan dolayı hayıflanmaların olacak tabii. benim oldu :) oluyor, olacak gibi de :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kim Bilir26 Temmuz 2026 22:06

      Umarım senin dediğin gibi olur :)))

      Sil
    2. Hayat_Erkeği26 Temmuz 2026 22:53

      hayrlı olan olsun inşallah. çok sevgiler.

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aynalar

 Bir filmde görmüştüm. Öğrenciler yıllar sonra çıkarılmak üzere çeşitli objeler, metinler ve benzeri şeyleri bir kutuda gömüyorlardı. Uzun zaman sonra okulun başka öğrencileri de onları çıkarıyordu. Geçmişten geleceğe bir mesaj kutusu adeta. Kim düşünmüşse muazzam bir şey. Bu şiir de sanki benim geleceğime yazılmış bir not gibi. Gelecekteki yalnızlığıma... "Aynalar bir aşina yüz arar.   Bulamazsa çatlar, ölür kahrından.   Ağaçlar sabırla göğe tırmanır,   Gülümseyen bir bulutun ardından.   Ve yüreğim, hayal kurar,    Bir dost arar durmadan.    Kurtulmaya çalışır yalnızlığından.    Geçmek bilmiyor zaman yalnız olunca insan.    Ölüp kurtulmak kolay.    Yalnızlık çok zor, inan....."
Devamı

İmtihan

 Zorluklar yine misafirim oldu bu aralar. Acılar vefalı bir dosta benziyor:  Terketmiyor, her fırsatta sarıp sarmalıyor insanı.  Önce hiç bitmeyecek, hep sağanak yağacak gibi geliyor, sonra da bir bakıyorsun Gökkuşağı altında bir sakinlik, bir huzura bırakıyor yerini. Her sıkıntı bir tecrübe, bir bilgelik katıyor insana. Öyle bir öğretmen ki bu, ders almayan yok. Acının armağanı bize kattığı güç ve dirayet.  Şu an yaşadığım bu zorlukları on yıl evvel yaşıyor olsam bu cümleleri kurmayı hayal bile edemezdim. Ruhsal gelişmişlik tam da buymuş demek ki.  "… Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş, beklemekte Acılar gözlerini dikmiş üstüme, nöbette Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum Hadi gelin üstüme, korkmuyorum..."
Devamı

Gece

Hayat market poşetlerini taşımaya benziyor. Hevesle eline aldığın, yürüdükçe ağırlığını daha da derinden hissettiğin, kısa sürede de tükettiğin. Bu aralar bana market poşetlerim çok ağır geliyor. Bir poşet var ki taşıdığım, canımı çok yakıyor. Öyle ki ellerim yara, bere içerisinde. Taşıdığım bu yalnızlık çok ağır geliyor. Yalnızlık insanı canından bezdiriyor.  Böyle zamanlarda sabahları uyanmak bile istemiyor insan. Uyanmak hatırlamak demek. Uyanmak rüya aleminde unuttuğun bütün o problemlerin geri gelmesi demek.  Gece yok olmak gibi birşey benim için. Beraberinde bütün o dertlerin de yok olması. Her şeyin anlamsızlaşması, anlamın bile anlamını yitirmesi. Fırtınanın dinmesi ve yerini sessiz viranelere bırakması.   Gece hayata kısa bir mola vermek gibi. Bazen gece hiç bitmesin, rüyaların sonu gelmesin istiyorum. Karanlık beni sarsın, saklasın. Kimse beni bulamasın. Gece beni bırakmasın. "Tesadüfen gelmişim hayata, mecburen yaşıyorum. Doğarken neden ağladığımı yaşarken...
Devamı