Bir filmde görmüştüm. Öğrenciler yıllar sonra çıkarılmak üzere çeşitli objeler, metinler ve benzeri şeyleri bir kutuda gömüyorlardı. Uzun zaman sonra okulun başka öğrencileri de onları çıkarıyordu. Geçmişten geleceğe bir mesaj kutusu adeta. Kim düşünmüşse muazzam bir şey. Bu şiir de sanki benim geleceğime yazılmış bir not gibi. Gelecekteki yalnızlığıma... "Aynalar bir aşina yüz arar. Bulamazsa çatlar, ölür kahrından. Ağaçlar sabırla göğe tırmanır, Gülümseyen bir bulutun ardından. Ve yüreğim, hayal kurar, Bir dost arar durmadan. Kurtulmaya çalışır yalnızlığından. Geçmek bilmiyor zaman yalnız olunca insan. Ölüp kurtulmak kolay. Yalnızlık çok zor, inan....."
Lisenin son dönemleriydi. Staj yapmam gerekince bir yere müracaat ettim. Kasvetli can sıkıcı bir kurumdu gittiğim yer. Yüreğimin orta yerinde biraz kaygı, biraz heyecan girdim çalışacağımız yere. Baktım bizim sınıftan biri çalışıyor içeride. Böyle karşılaşmalar insanı biraz rahatlatır ya hani. Bende tam tersi olurdu. Birkaç kelam sohbetten sonra yanındakine döndü, "Fark ettin mi?" dedi. Tercüme edecek olursak, bak nasıl kız gibi konuşuyor sen de fark ettin mi demek istiyor. O fark etti mi bilmem ama, yıllar sonra bütün o benzer söylemlerin yüreğimde birikmesi ile bir gün ateşler içinde ilk kaygı atağımı geçirirken ben fark ettim. Maddi durumumuz olmadığı için annemin çantasından son parasını alıp da psikiyatri servisine kendimi zor attığım o gün fark ettim. Verdikleri ilacın yan etkisi ile kaygının tavan yaptığı esnada yerimde duramayıp saatlerce evin bir odasından diğerine volta atarken fark ettim. Çok acı fark ettim...
Zorluklar yine misafirim oldu bu aralar. Acılar vefalı bir dosta benziyor: Terketmiyor, her fırsatta sarıp sarmalıyor insanı. Önce hiç bitmeyecek, hep sağanak yağacak gibi geliyor, sonra da bir bakıyorsun Gökkuşağı altında bir sakinlik, bir huzura bırakıyor yerini. Her sıkıntı bir tecrübe, bir bilgelik katıyor insana. Öyle bir öğretmen ki bu, ders almayan yok. Acının armağanı bize kattığı güç ve dirayet. Şu an yaşadığım bu zorlukları on yıl evvel yaşıyor olsam bu cümleleri kurmayı hayal bile edemezdim. Ruhsal gelişmişlik tam da buymuş demek ki. "… Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş, beklemekte Acılar gözlerini dikmiş üstüme, nöbette Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum Hadi gelin üstüme, korkmuyorum..."
Yorumlar
Yorum Gönder